→ nick ponsioen

→ projecten


Beste Guus Nijmegen, 2025

Soms vindt iets jou, in plaats van andersom. Als je hand valt op een vergeten boek, een losse schets op een rommelige tafel, een vergeeld papiertje dat uit een oude jaszak valt. Iets kleins, iets schijnbaar onbenulligs. Maar als je het oppakt, voel je hoe het zwaarder weegt dan het zou moeten. Alsof het een groot verhaal met zich meedraagt, wachtend tot iemand het opmerkt.
    Al jaren verzamel ik ansichtkaarten. Bij voorkeur kaarten waarop is geschreven. Zulke kaarten noem je ‘gelopen’ kaarten is mij verteld. Ik gok omdat de postbode er ooit mee rond liep. Maar ook omdat het de indruk wekt dat deze kaarten, net als hun schrijvers, een reis hebben gemaakt.
    Geschreven post is een vorm van kunst en reflectie dat langzaam verdwijnt uit het beeld van deze tijd. Met de gewoonte van snelheid en efficiëntie vandaag de dag, is die gewoonte van toen minder vanzelfsprekend geworden.
     Wonder boven wonder zijn een aantal van die ‘kunstwerkjes’ beland in een antiquariaat in Nijmegen.
    Dertig daar van zijn verzonden vanuit de VS, Frankrijk en Albanië naar het zelfde adres in Nijmegen. Allemaal gericht aan ene Guus van Hemert. 
    Misschien is het toeval dat ik deze kaarten vond. Maar misschien, heel misschien, vonden ze mij. Misschien hadden ze gewoon hun weg terug moeten vinden. Zodat ik het verhaal van Guus kan lezen.
    Maar wie is Guus van Hemert? En wat vertellen de ansichtkaarten die hij ontving over zijn leven en de mensen die hem schreven? Wie heeft hem gemaakt tot wie hij was? Wie was de architect, de schrijver van zijn verhaal?

De flat in Nijmegen waar Guus het grootste deel van zijn leven woonde. Hij kon er eindeloos schrijven over het uitzicht.



In het verhaal Beste Guus gaat Nick Ponsioen op zoek naar het leven en werk van Guus van Hemert. Een kunstenaar, schrijver en het buitenbeetje van de jezuïetenorde. 
    In een wereld die wordt gedomineerd door snelheid, oppervlakkigheid en een verlangen naar meer, toont Guus’ leven een alternatief. Zijn manier van kijken was een daad van verzet tegen het vluchtige van de moderne tijd. Het is en verhaal over kijken en zien, over rust en religie en over wat we vandaag kunnen leren van iemand die geloofde dat de schoonheid van het leven in de details zit.      
    Een reis van Voorburg, waar hij opgroeide en schilderde tijdens de oorlog, naar het klooster in Brabant. Van zijn flat in Nijmegen tot het archief in Leuven waar hij stapels brieven, dagboeken en publicaties zorgvuldig achterliet. Een verhaal verteld door jezuïeten, familie en (particulieren) vrienden. En door Guus zelf.

Dit verhaal is een werk in uitvoering. Om het proces vast te leggen maakte ik een korte audiodocumentaire. Een verhaal waarin ik in gesprek ga met Peter van Dael over zijn herinneringen aan Guus van Hemert. Ook draag ik enkele teksten van Guus zelf voor.